Ardennen

Om een of andere reden trekken we heel snel naar Duitsland. De Eifel met al zijn facetten, de Moezel, enzovoort. Ja, je hebt dan vaak goede bakkerijtjes. En goed wegdek. En je spreekt de taal. (Ik wel)
Maar de Ardennen, in Wallonië zijn behoorlijk ondergewaardeerd. Ja, je hebt daar wat van dat typisch Belgische wegdek waar het land zo beroemd om is. En ja, dat Frans is niet te verstaan... (Nou ja, voor mij dan)

Huy

Vorige week hebben we de route "Ardennen Anders" getest. Prachtige route, maar het stuk naar Huy was gewoon slecht wegdek. En dan ook echt bár slecht!

Daar heb ik een andere mouw aan gepast, eens kijken of dit beter uitpakt. (Hint: nee, dus dit schaven we ook nog eens wat bij)

Zo kon ik gelijk ook een mooie foto maken van de Notre Dame in Huy. Vorige week hebben we, ondanks ons goede voornemen, te weinig foto's gemaakt van onderweg.

Op weg daar naar toe kwam ik langs de stralend gele koolzaadvelden. Dat ziet er altijd zo mooi uit, en als je er tussendoor rijdt, ruikt het ook zo heerlijk! Dat roept altijd een zomers gevoel op bij mij. En het is pas april. 😉

Van Huy naar Aywaille

Maar om diezelfde hele route nu na 6 dagen nóg een keer te gaan rijden, was wat overdreven. Na Huy wilde ik dan ook een andere route oppakken. Maar daarvoor moest ik wel een stukje terug rijden. Na Huy binnendoor, door Grand-Marchin. Maar wacht, zag ik daar nu echt reclame voor een circusschool? Zo te zien wel. Mijn vermoeden wordt bevestigd door een gebouw met een ronde uitbouw als een permanente circus-piste.
Ik ga onder een stralende zon door via Esneux, naar Aywaille. Daar pik ik de eigenlijk geplande route weer op.

Zag ik daar nu echt een bord voor een circusschool?

Monumenten, chateaus en... tanks?

Het is rustig op de weg. Ik kan dan ook lekker doorrijden. Hier en daar zijn wat mensen aan het werk. Ik zie links in de bosrand het begin van een grote boomhut ontstaan. Als dat af is, kan dat vast verhuurd worden als vakantiehuisje.

Het blijft natuurlijk wel Wallonië, wat het in twee oorlogen al zwaar te verduren heeft gehad. Overal zie je dan ook monumenten of begraafplaatsen, ter ere van de slachtoffers.

Uit de eerste Wereldoorlog zijn het vooral monumenten en beelden. Uit de tweede Wereldoorlog zijn er ook regelmatig militaire overblijfselen te zien. Zoals in Beffe, waar het centrum van het dorp wordt bewaakt door deze tank.

Het wordt langzaam tijd om wat te gaan eten. Dit deel van de Ardennen is niet zo ruim voorzien van horeca, en op de plekken waar dat wél het geval is is het mij te druk.

Ik heb dan ook een lunchpakketje bij me, zodat ik lekker in het veld kan genieten van het uitzicht... En de rust.

Regelmatig kom ik ook langs kastelen. Van mooie, statige chateaus, verdedigingswerken die overal bovenuit steken, tot grote carré-boerderijen.

Maar zonder twijfel is het kasteel dat het meest als een écht kasteel aandoet, en het best onderhouden, het Domaine de Radhadesh.

Dit is, als ik het goed heb begrepen, een plek van de Hare Krishna. Als buitenstaander kun je het gewoon bezoeken. Er is zelfs een restaurant of terras met mogelijkheid om wat te drinken. Volgens de site zou er ook een bakkerij moeten zijn, maar ik heb nog nooit de behoefte gevoeld om zo ver naar binnen te lopen.

Route de Antennes

Deze route heeft als highlight een bijzondere plek. Niet bijzonder mooi, en je kunt er ook niet binnenstappen. Maar wist je dat er in België een grondstation is van de ESA, om de satellieten voor het Galileo navigatiesysteem in de gaten te houden?

Tussen Redu en Daverdisse, ligt midden in de heuvels een complex waar een verzameling schotelantennes door elkaar staan. Vanaf de heuveltop kun je er over uitkijken.
Bij de ingang wappert niet alleen de vlag van ESA, maar ook van alle landen die daaraan bijdragen.

Per toeval rijd ik even later richting Rochefort. Na het bliksembezoek bij ESA was ik David Bowie - Space Oddity al aan het neuriën. Bij Lessive rijd ik volgens de kaart over de 'route des antennes'. Enkele ogenblikken later snap ik waarom. In het dal staan ook hier een aantal indrukwekkende schotelantennes. Deze hebben blijkbaar iets te maken met telecommunicatie.

Maar, daar houdt het nog niet op.
Na Rochefort rijd ik langs de grote steengroeve. Waar deze weg een bocht maakt, staan nóg twee rijen schotels opgesteld.

Weliswaar zijn deze niet zo groot, maar dat compenseren ze met hun grote aantal. Het zouden er 48 moeten zijn. Ze schijnen zelfs nog deels in gebruik te zijn als observatorium.

Je ziet op de foto's dat de dag stralend begon, met een blauwe hemel. Maar halverwege de dag hield het weer zich niet meer aan de voorspellingen. De wolken kwamen opzetten, de wind trok aan, en het werd donkerder. Na deze onheilspellende voortekenen, kon dat maar één ding betekenen: regen. De eerste spatjes vallen dan ook al snel, maar het zet nog niet door.
Ik ga binnendoor terug via Esneux, waar nog een van de laatste kastelen langs deze route je vanaf de heuveltop in de gaten houdt. De spatjes gaan over in een lichte regen.

Het wegvallen van de opspattende spray bij de grens, voelt toch een beetje als thuiskomen.

Eigenlijk ging de geplande route nog naar Val-Dieu, nog even een stukje van de Voerstreek meepikken. Maar, de grensovergang bij Withuis is momenteel dicht door werkzaamheden, en op dit moment valt de regen nog mee, maar wat komt er nog aan? Bij Soumagne duik ik de E42 op. In België heb je op de snelwegen flinke last van opspattende spray. Met alle remlichten én mistlampen voor je zie je dan altijd een rode waas, waar ik echt niet dol op ben. De grensovergang bij Eijsden voelt dan ook extra aangenaam, waar dit effect door de zoab als door een toverspreuk verdwijnt. Zelfs in de regen, voelt dat toch een beetje als thuiskomen.