Vertrek: Wolfegg - Alttan
Aankomst: Wolfegg - Alttan
Aantal km: 362
ROUTE - HVW26 Allgauer Hof Rondrit 3 (Allgäu)
Dag 3 alweer. Om 6 uur wakker, netjes op tijd om de eerste trein voorbij te horen komen. Het ontbijt is pas om 8 uur. Om 7:55u stormen alle hotelgasten al naar binnen naar het ontbijtbuffet. Tot zover de Deutsche Pünktlichkeit. Ik bekijk het even, en pak het anders aan: eerst naar de koffieautomaat, voordat daar een file staat. Prioriteiten! Deze keer pak ik wél een mok trouwens, nu ik weet waar ze staan.
Aan het ontbijt bekijken we de buienradar. Langs de grens met Oostenrijk, richting Garmisch Partenkirchen blijven de buien hangen. Dat is dus simpel: daar gaan we niet heen. Het wordt route 3, de Allgäu zelf, ruwweg een ronde van 360km rond Memmingen. En uiteindelijk wilden we ook niet voor niets naar de Allgäu, dan moeten we daar ook wel daadwerkelijk iets van zien.
Amateurs
We bestuderen de navigatie, en rijden naar rechts weg... 'Eindpunt bereikt!' meldt de tomtom trots.
Blijken we gewoon naar de verkeerde kant te zijn weggereden, als een stel beginnende amateurs! En wij vorig jaar in de Elzas maar een stel Belgen uitlachen die datzelfde gebeurde. Zoiets gebeurt ons immers nooit. 😉
Wouw!!
Wat gelijk opvalt, is de wegkwaliteit. Deze is uitstekend. Het landschap is heel glooiend en groen, en de wegen daarmee ook heel vloeiend. Het is zeker niet al te technisch.
Zelfs de kleinere veldweggetjes zijn super geasfalteerd. Natuurlijk hier en daar wel opletten voor wat steentjes. In die zin doet het zelfs een beetje Luxemburgs aan.
In het begin van de route passeren we ook een paar kleine meertjes en vennetjes. Heel rustig allemaal.
Four seasons in one day
Meestal kenmerkt zich dat met zwarte wolken en van die zwarte 'gordijnen' die er onder hangen. Maar aan het eind van de dag hadden we de zon in de rug, waardoor zo'n gordijn er juist wit uit zag. Heel bijzonder om te zien.
We hebben ook nog onder een overstekend dak van een boerenschuur staan schuilen tegen de hagel. Maar eigenlijk was dat niet nodig geweest. 2 kilometer verder was de weg nog kurkdroog. Hadden we gewoon doorgereden was er niets aan de hand geweest. Maar dit was wel echt 4 seasons in one day...
Regelmatig doken we recht op zo'n bui af, maar telkens aan het randje er van boog onze route net een andere kant op. Natuurlijk was dat van tevoren zo gepland 😉
Veel wild
In het veld zie ik iets bewegen, en jawel. Een vos hupt daar door het gras. Op andere plekken zien we een aantal ooievaars. Op één plek heeft een bedrijf zelfs een toren, een beetje lijkend op zo'n hoogspanningsmast, op hun terrein neergezet. Meerdere ooievaarsnesten waren daar op gebouwd. Toegegeven, het waren er nog niet zo veel als in Hunawihr, het ooievaarsdorpje in de Elzas in Frankrijk. Maar toch een indrukwekkend aantal.
Wat we óók gedurende de hele reis veel hebben gezien, zijn wouwen. Deze roofvogels zijn herkenbaar aan de V-vormige staart. Op den duur riepen we (nou ja, ik) telkens "Wouw!" als we zo'n dier zagen. Dat zal vast niet iedereen hebben gewaardeerd, want dat was best vaak. En ik had maar één toehoorder. 😛
Skyline Park
Vlak bij Türkheim zien we vanuit de verte een vreemde hoge paal. We vragen ons hardop af wat dat voor geval moet zijn. Dat bleek de Allgäu Flieger te zijn, met 150 meter de hoogste zweefmolen ter wereld. Die staat natuurlijk in een pretpark. Het Skyline Park bij Bad Wörishofen.
De achtbaan naast de toren zag er vanuit de verte niet zo indrukwekkend uit, als ik eerlijk ben. We hebben deze Sky Wheel daarna nog opgezocht. Deze zou 50m hoog zijn, waar je verticaal naartoe gehesen wordt. Vanaf het hoogste punt gaat deze gelijk over in een kurketrekker. Van de Europese achtbanen gaat deze hierdoor het hoogst over de kop. Daarna word je naar beneden gestort, waar je tot wel 5G ervaart. Niet zo indrukwekkend? Het blijkt wel weer: schijn bedriegt.
Tegen lunchtijd wordt het weer zwart voor ons. Bij een supermarkt zet ik het groepje stil, om bij de bakkerij wat te gaan eten. De regenbui op zich valt wel mee, maar toch fijn om even binnen te zitten. Doordat we het buitje even afwachten, zitten we wel wat langer dan gepland.
Mooie route
De route zat goed in elkaar. Vrijwel geen flitsers ook, dat viel ook wel op. Zeker na het aantal flitsers dat we op donderdag hebben gezien in de Schwäbisch Alb.
En wat bleek: daar was een deel van de weg ingestort, dus dat was provisorisch (maar wel al lang, foei Tomtom) afgesloten. Ach ja, de terugweg was niet zo heel lang.
Natuurlijk is de route precies tussen de buien door gepland
De buien zijn vandaag heel lokaal. Soms ook erg hevig, getuige het water op de weg. Op een gegeven moment komen we een afsluiting tegen door werkzaamheden. Geheel volgens onze stijl: daar kun je vast wel door. En ja, de toplaag was er van af gefreesd, maar verder was er prima te rijden. Het volgende stukje bestond uit nieuw asfalt, maar daar zat wel al wat spoorvorming in. Daar bleef dan ook wat water in staan. Alaskan4x4 en BeemerFrenske hadden inmiddels van plaats gewisseld. Met Alaskan4x4 als derde, rijdt die dus inmiddels in mijn spoor. "Weet je wat nu gemeen zou zijn?" "Wat?" Ik schuif een centimeter of 20 op, dat spoor met water in, zodat ik een bak water omhoog gooi.
"@#$!#( !!!" En bedankt he!
Uiteindelijk zien we de hele dag bijna geen motorrijders. Is het het weer? Is het nog te vroeg in het jaar? Of is het hier gewoon nog een onontdekte parel? We weten het niet, maar wij komen hier gerust nog eens terug.
Wat verder ook opviel: gedurende de dag hebben we geen enkele regenboog kunnen ontdekken. 4km voor het hotel tanken we nog even af, en dat feitje komt ook terug sprake. Na het wegrijden draaien we richting Alttan, en wat zien we in de verte? Jawel, een stukje regenboog! Met de bekende pot goud, vast en zeker in ons hotel met een schuimkraag er op.
