Vertrek: Wolfegg - Alttan
Aankomst: Aire de Tignée
Aantal km: 697
ROUTE - HVW26 Allgauer hof – Tignee

Laatste dag

En zo zit je al weer voor de laatste dag op zo'n weekend aan het ontbijt. Vandaag ga ik niet voor hartig, maar voor zoet.
Gisteren hadden ze heerlijke choco-croissants, en andere zoetigheden liggen. Op het moment dat ik aan het ontbijtbuffet sta, natuurlijk niet. Tegen de tijd dat ik ontbeten heb, zie ik de schaal met vers afgebakken lekkernijen langs komen... Fijn. Ach ja, het ontbijt met pancakes en broodjes met marmelade was ook echt goed. Afgemaakt met een stukje kaneel-notenbrood, en zo heb ik mezelf alsnog een beetje getrakteerd.

Hier kommt die Sonne

Alaskan4x4 en ik hebben een brede muzieksmaak en -kennis. We neuriën en fluiten was af tijdens het rijden. Bizar wat voor mashups Alaskan4x4 overigens maakt, zo snel als die van liedje wisselt. Er blijken ook veel liedjes over het weer te gaan, van Rammstein - Sonne, via Crowded house - Weather with you, tot de Eurythmics - Here comes the rain again. En alles daartussenin natuurlijk.

Ik had al wat klein spul naar beneden gebracht en in de topkoffer gestopt. Dat scheelt zometeen weer lopen. Vannacht was het helder, waardoor er ook vorst aan de grond was, maar de zon schijnt. Volgens de buienradar zelfs in heel Duitsland, Oostenrijk én Italië. Het moet niet gekker worden. Ik zie wel wat witte vlekjes boven de Benelux, maar dat is een zorg voor later.

Koffers/tassen inpakken, en alles wat je meesleept weer op en aan de motor hangen. Inmiddels hebben we het warm gekregen van de inspanning met die pakken aan. Het wordt dan ook tijd om in beweging te komen. Om 9:18, de vroegste starttijd in de Allgäu tot nu toe, starten de motoren. Dan klappen de vizieren weer dicht, en begint de terugreis naar huis.

We keren de bergen letterlijk de rug toe. De lucht is zo helder dat de besneeuwde bergtoppen nu heel goed te zien zijn. Het contrast met de groene heuvels is dan ook groot.

Donau

Deze terugreis voert een heel stuk langs de Donau.

Rond 10 uur zien we de rivier al. Tegen die tijd hebben we inmiddels al veel meer motoren gezien dan in de afgelopen 3 dagen bij elkaar!
De Donau heeft, zo heb ik al eens eerder gezien, een mooi dal uitgesleten met prachtige rotsformaties tot gevolg.
We stoppen even bij een parkeerplaats. Sommigen zelfs iets te enthousiast, met een stoppie tot gevolg.
😮

Waar een dal is, en een weg loopt, daar gaat meestal ook een trein. Zo ook hier. Sterker nog, ik heb dit traject al eens bij Rail Away gezien. We komen nét niet bij het stuk waar de Donau 's zomers in de grond wegzakt en ondergronds verder gaat. Dat moet een heel bijzonder gezicht zijn.

We dachten dat wij als motorrijders lang bezig kunnen zijn met ons pak aantrekken en zorgen dat alles goed zit. Maar op die parkeerplaats zijn een viertal bergbeklimmers hun uitrusting aan het aantrekken, carabiners om aan het hangen, klemmen aan hun riem aan het bevestigen, en wat al niet meer. Ze zijn wel even bezig.
Bij het wegrijden zien we twee jongens op een kleedje spelen en picknicken, terwijl papa met klim-uitrusting de route naar boven aan het verkennen is.

Ook het dal vanaf Beuron aan de Donau, via Bärenthal en Tieringen, tot en met de L440 naar Weilstetten, is erg mooi. Heel glooiend, maar met bossen en weiden in plaats van de steile rotswanden zoals langs de Donau. Het contrast is dan ook groot.

Een stuk verder komen we door Haigerloch. Om een of andere reden klonk die plaatsnaam bekend. Het is een heel pittoresk klein plaatsje. Opvallend is alleen wel dat ze hier blijkbaar ook heel trots zijn op hun atoomkelder, waar de Duitsers aan het einde van de tweede Wereldoorlog nucleair onderzoek deden met een proefreactor. Er is onder andere een museum aan gewijd waar een (niet werkend) reactormodel is nagebouwd.

Omleiding

Door een ongeluk is de Autobahn A81 afgesloten, met flinke file tot gevolg. Lange leve de verkeersinformatie van Tomtom, zodat we dit ruim van tevoren zien aankomen.
We besluiten de file te omzeilen via Nahgold en Calw. Hoewel dit een pak meer reistijd kost, is dat altijd nog minder dan in de file aansluiten. Onderweg krijgen we alleen ook nog 2 keer te maken met een omleiding, onder andere omdat ze een nieuwe brug zijn aan het maken.

Waar we niet op gerekend hadden, is dat dit stuk stiekem veel bebouwde kom bevat met veel snelheidscontroles. Vooral vanaf Calw word je er mee doodgegooid, wat de gemiddelde snelheid dan ook behoorlijk drukt.
Zodra we uit beginnen te kijken naar een geschikte lunchlocatie, zien we eigenlijk alleen nog maar bordjes Imbiss of Döner. Eigenlijk hebben we daar geen zin in, dus we rijden verder. In Unterreichenbach komen we langs een bakkerijtje, dat we op het laatste moment tijdens het langsrijden zien. Daar stappen we naar binnen om even bij te komen van het trage tempo.

Strak schema

Omdat we vandaag een heel stuk moeten rijden, proberen we een strak schema aan te houden. Om 15:00 zijn we aan de Weinstraße, 15:45 rijden we het Pfälzerwald binnen, en via de B48 zijn we rond 16:00 al bij Johanniskreuz. De motor-treff slaan we over, en we rijden nog een stukje verder. Langs de weg lassen we een korte pauze in.
We komen onder andere langs Hohenecken net onder Kaiserslautern, waar we bij de Burgschänke ook al wat herinneringen hebben gemaakt. (De foto van de Super Tenere op de startpagina, is daar genomen)
Om 17:40 steken we bij Mülheim an der Mosel de Moezel over.

De route gaat optioneel bij Wittlich nog van de Autobahn af om een stukje binnendoor te gaan, parallel aan de snelweg. We besluiten om dit niet te doen, en gewoon door te rijden richting Luik. In de tussentijd zijn we even aan het rekenen; bij Lommersweiler wordt het stilletjes aan tijd om te tanken. En dat is nét het eerste tankstation in België, toch fijn met de huidige benzineprijzen.

Here comes the rain again...

De lucht wordt weer beduidend donkerder, en jawel, bij Spa worden we weer getrakteerd op water. Niet Spa rood of blauw, maar gewoon dat spul dat gratis van boven komt.

Om 19:15 staan we uiteindelijk weer met zijn drieën bij Aire de Tignée. Aan de ene kant hebben we geen zin om afscheid te nemen want het weekend mocht best nog langer duren. Aan de andere kant: het is koud, het is nat. We willen naar huis. We houden het afscheid dan ook kort.

Ik moet nog een uurtje naar huis. Ik rijd nog een heel stuk droog. Lang genoeg om mijn pak weer droog te föhnen in de rijwind. Zoals het dit weekend inmiddels een traditie is geworden, gaan de laatste 10km uiteraard de hemelsluizen weer open, en alsnog kletsnat parkeer ik de motor in de garage. [:/]

Had ik liever beter weer gehad? Zeker weten. Iets warmer vooral. Had ik dit willen missen? Absoluut niet. Volgend jaar, gewoon weer opnieuw op hemelvaartweekend. En de Allgäu? Dat krijgt zeker nog een vervolg! 🙂