Zondag. Na de welverdiende nachtrust weer aan het ontbijt. De spulletjes al weer zo goed als ingepakt.
Gisteravond nog even nagedacht over de fantastische smaken van jammetjes die ze hier hebben staan. Aardbei-asperge ging sowieso mee, had ik al besloten. Maar mijn oog valt ook op "Kirsch-Amaretto". Die moet ik ook proberen!

(Oordeel: De aardbeien-jam was vooral dat, met soms een hint van asperges. Bij de kersen-jam was de amandelsmaak subtiel aanwezig, en dan merkte je vooral dat de kersen in amaretto waren geweekt als er nog een hele kers in zat. Dan kwam de smaak veel sterker vrij. Aanrader!)

Maar dan wordt het tijd om af te rekenen, en de koffers weer op de motor te klikken. Het weerbericht zegt dat we bewolkt beginnen, maar we rijden naar de zon toe. Het zou wel flink waaien, maar dat is niet zo erg.

Ik neem nog een laatste keer de herfst-kleuren van de bossen in me op. Heel snel zullen de bomen weer kaal zijn. Aan de ene kant is de herfst daarmee wat somber, maar tegelijkertijd ook wel weer mooi.
Wat ook somber is, is als je langs een plekje komt waar je ooit hebt gezeten, maar die zaak bestaat niet meer.
Zo komen we in het Wispertal langs een restaurant bij Laukenmühle waar we ooit hebben geluncht.

Zo te zien is dat al heel lang dicht, en een heropening zit er waarschijnlijk ook niet meer in.
Dat Wispertal is wel een aanrader overigens, echt een mooie weg om te rijden. Het laatste stuk richting Rijn was echter afgesloten vanwege werkzaamheden, maar de omleiding borden hadden we vooralsnog genegeerd. Ik had een klein weggetje op de kaart gezien. Dat bleek iets te smal te zijn voor tweerichtingsverkeer, en bovendien verboden voor motoren.

Daar gingen we het toch maar niet op wagen. Dus, terug door het Wispertal, en er maar ruim omheen.

Deze omweg was ook helemaal geen straf.
We zijn wel nog even langs de weg gestopt om de benen te strekken. De wolken zijn heel dreigend, maar het weer was op zich prima. Ja, door de wind was de gevoelstemperatuur wel wat lager.

De L339 is stiekem ook best een leuke weg om te rijden. Deze voert bergaf maar Kaub, aan de oever van de Rijn. Hier is ook een veerpont.

Bijzonder is dat hier in het midden van de Rijn een eilandje ligt met, hoe kan het ook anders, weer een burchtje. Burg Pfalzgrafenstein werd vroeger gebruikt om tol te heffen voor de schepen.

Inmiddels wordt de lucht langzaamaan blauw. Als we achter ons kijken zien we een ruïne boven de wijngaarden in herfstkleuren uittorenen.

Met die blauwe lucht geeft dat een prachtig contrast.
Het water staat wel hoog en stroomt ook hard, maar de overtocht verloopt zonder incidenten. Aan de overkant wordt het tijd voor koffie, besluiten we.
Het is wel even zoeken, maar we vinden een supermarkt, waar normaal gesproken ook een bakkerijtje bij zou zitten.

Via wat wegwerkzaamheden komen we daar... En het is net 10 minuten gesloten. Dan maar doorrijden. Even later komen we langs een hotel in een dorpje, waar we vragen of we wat koffie kunnen drinken. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar een koffietje kan wel. Zo gezegd, zo gedaan. Aan de bar slurpen we onze koffie op.

Terug bij de Moezel

We gaan verder. Richting de Moezel voelen we vooral op de hoger gelegen wegen dat het toch wel een stevige wind is. Vandaag is het devies vooral laagjes aantrekken, want die harde wind haalt de gevoelstemperatuur flink naar beneden.
In Treis-Karden eten we bij het bakkerijtje aan het marktpleintje.
Daar raken we in gesprek met wat andere Nederlanders, die het maar bijzonder vinden dat we met dit weer nog met de motor onderweg zijn.

Dan gaat het door richting de Vulkaneifel. We rijden via Manderscheid, waar we even stoppen om de benen te strekken. Dan gaat het onder andere langs het 'Maar' bij Meerfeld. Het blijft bijzonder om door zo'n perfect ronde krater te rijden.
De lucht is inmiddels weer behoorlijk blauw, en de gevoelstemperatuur gaat aangenaam omhoog. Mij hoor je in ieder geval niet klagen!

We tanken nog even in Meisburg, en dan nemen we daarna de L16 via Mürlenbach naar Schönecken. Dit blijft een heerlijke weg om te rijden, zeker als je een een lekkere flow zit zoals vandaag. Het laatste stukje naar huis gaan we via de snelweg. Het is langzamerhand weer mooi geweest, en met een beetje daglicht thuiskomen is ook fijn.

Aan de grens nemen we afscheid van elkaar.
Ik bedank mijn maatje voor de fijne 2 dagen. Ik kijk al weer uit naar het volgende weekend. Eens kijken waar de volgende plannen ons brengen...